Cały okres wiosny i lata 39r, poza wytężonym szkoleniem oraz zintensyfikowanymi pracami nad umacnianiem pozycji obronnych przeznaczono również na studia przyszłej wojny i potajemne mobilizowanie sił i środków do spodziewanego konfliktu. Już od marca mobilizowano systemem kartkowym siły garnizonów nadgranicznych do stanów wojennych. Po ogłoszeniu mobilizacji alarmowej 24 sierpnia większość jednostek na Śląsku miała już przewidywane etatami siły na wypadek konfliktu. Jedynie 55 DP Rez., z racji swojego składu posiadała jeszcze braki, których nie uzupełniono do września. Batalion fort. Mikołów , który wyładował się ok. 24 sierpnia z transportów kolejowych z Polesia miał niskie stany pokojowe i nie miał już szans na ich uzupełnienie.
Tymczasem na granicy wzmocnione patrole Straży Granicznej kontrolowały, ruch i walczyły wraz z oddziałami powstańczymi z szerzącą się coraz bardziej działalnością dywersją mniejszości niemieckiej. Coraz częściej zdarzały się przypadki dezercji i nielegalnego przekraczania granicy przez obywateli pochodzenia niemieckiego w wieku poborowym. Mobilizacja powszechna 28.VIII. odwołana jeszcze tego samego dnia wprowadziła nerwową atmosferę wśród sztabowców polskich,zdających sobie doskonale z własnej słabości i możliwym ataku nieprzyjaciela na nadmiernie rozciągnięte linie obronne. Ludność cywilna rozpoczęła ewakuacje ze strefy przygranicznej, co pod koniec sierpnia zaczęło przybierać znamiona paniki. Tyczyło się to głównie ludności napływowej. Starzy Ślązacy byli , jak zawsze w takich sytuacjach spokojni i przygotowani na najgorsze. 31 sierpnia ogłoszono wreszcie mobilizacje powszechną. Rozpoczęła się walka z czasem.

Płk Kiełbasa przypłacił ten sukces życiem, będąc ranionym tuż przed zabudową Wyr, idąc wraz z atakującą piechotą. Mimo ustabilizowanej sytuacji wieczorem 2 września zapadły już ostateczne decyzje i były pisane rozkazy dla jednostek, mające na celu wycofanie się WP ze Śląska i odwrotu na Kraków i dalej, za linie Wisły! Decyzję tą na Sztabie Generalnym jak i d-cy armii Kraków wymusiły wydarzenia na skrzydłach grupy gen. Sadowskiego. Pod Woźnikami Krakowska Brygada Kawalerii gen. bryg. Piaseckiego już ok. południa po przegranej bitwie pod Woźnikami z 2Dlekka cofała się na Zawiercie. Na poł. natomiast 5 DPanc.(gen. por. H.von Viettinghof und Scheel) rozjechała 6DP gen. bryg. B. Monda. Ta rozbita, cofała się w nieładzie za Wisłę pod Oświęcimiem. Ze strzępów informacji jakie docierały do gen. Sadowskiego rysowała się już realna groźba okrążenia jego grupy i zniszczenia jej atakiem od tyłu lub co najmniej rozbicia.

W celu przeciwdziałania temu wydano rozkazy i uruchomiono ostatnie rezerwy. Pod Siewierz wysłano 53 kompanie kolarzy i kawalerie dywizyjną 23DP pod d-ctwem mjr B. Rostowskiego. Na południe, w rej. Bojszów skierowano bat. O.N. Tarnowskie Góry i oddziały pułkowe 203pp. pod d-ctwem ppłk Rogalskiego. Było to jednak prowizoryczne ubezpieczenie, mające uprzedzić o ewentualnej akcji wroga. Do takowej na szczęście nie doszło. Rozkaz do wycofania się dotarł do jednostek polskich na froncie ok. godz.21, wielu przyjęło go z niedowierzaniem. Mimo to odwrót poza nielicznymi wyjątkami odbył się bez zakłóceń. Tylko dywersanci hitlerowscy, śledzący każdy ruch polskich jednostek usiłowali go zakłócić. Po opuszczeniu Śląska nazwę grupy przemianowano na Jagmin (od pseudonimu gen. Sadowskiego z czasów legionowych). 3 września 1939r ziemie śląskie opuściło wojsko polskie i skierowało się na wschód, w tragiczną drogę odwrotu. Trasa prowadziła zza Przemszy, przez Kraków, przeprawy na Wiśle pod Baranowem w rej. Tomaszowa Lubelskiego, gdzie podczas pierwszej bitwy tomaszowskiej oddziały połączonych armii Karków i Lublin skapitulowały w wyniku okrążenia przez przeważające siły niemieckie 20 września.

Ich walka trwała do ostatka o czym może świadczyć lista strat bojowych jednostek G.O. i liczne wyróżnienia orderami m.in. Virtuti Militari dla 23 batalionu saperów górnośląskich i 73pp z Katowic. Oto jak opisywał jego postawę pod koniec szlaku bojowego pułku świadek września 39r.-podchorąży Jan Szczepański w swej książce "Polska Jesień": Przed wjazdem do Janowa staliśmy długo obok milczących szeregów jakiegoś pułku piechoty. Dr. Kurek, który przysiadł się na przodek naszego jaszcza, stwierdził, że to 73 pułk piechoty z Katowic i że tylko Ślązacy zdolni są do zachowania takiej dyscypliny. Rzeczywiście wyrównane i nieruchome kompanie robiły takie wrażenie, jakby czekały na swoją kolej na defiladzie. Hełmy połyskiwały wilgocią księżycowego światła równiutko, jeden przy drugim, pasy tornistrów leżały gładko na obciągniętych płaszczach, karabiny ustawione na spocznij, przy nodze, pochylały się pod jednakowym kątem. Nikt nie rozmawiał, nikt nie palił. A przecież, jak twierdził dr Kurek, pułk ten miał już za sobą ciężkie walki i poważne straty. Przyglądaliśmy się Ślązakom z szacunkiem. To się nazywa wojsko. Warto tutaj zwrócić uwagę na to, iż większość stanów pułków, zwłaszcza 23DP stanowili rdzenni mieszkańcy Śląska - Sól tej ziemi. Tak zakończyła się historia zmagań związku, którego nazwę postanowiła obrać sobie nasza grupa. Mamy nadzieje, że będziemy jej godni.

Piotr Skupień