Stefan Dąb-Biernacki (ur. 7 stycznia 1890 w Gnojnie koło Błonia, zm. 9 lutego1959 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego. W 1907 ukończył szkołę handlową w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym Towarzystwa Kursów Naukowych w Warszawie. Po studiach został asystentem w Akademii Rolniczej w Dublanach. Od 1907 brał udział w ruchu niepodległościowym. Podczas I wojny światowej walczył od sierpnia 1914 do lipca 1917 w I Brygadzie Legionów Polskich. Dowodził kompanią, następnie batalionem w 1 Pułku Piechoty, po czym batalionem w 3 Pułku Piechoty. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie. Po zwolnieniu był dowódcą POW w Ciechanowie. Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. W latach 1919-1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej wykazując się dużą odwagą. Dowodził na krótko batalionem 32 Pułku Piechoty, po czym od grudnia 1918 do lutego 1919 tym pułkiem, następnie do grudnia 1919 5 Pułkiem Piechoty Legionów. Od grudnia 1919 do lipca 1920 dowodził I Brygadą Legionów, a następnie 1 Dywizją Piechoty Legionów. Za udział w tych walkach otrzymał order Virtuti Militari klasy III, IV i V (tylko 3 oficerów zostało w ten sposób uhonorowanych).

Dowódca Armii "Modlin"

Emil Karol Przedrzymirski de Krukowicz herbu "Łuk" (ur. 25 stycznia 1886 w Niemirowie, powiat Rawa Ruska, zm. 29 maja 1957 w Toronto) - generał dywizji Wojska Polskiego. Był synem Karola Jakuba, farmaceuty i właściciela apteki w Niemirowie, oraz Wandy Marii Smirzitz, z pochodzenia Czeszki. Ukończył siedmioklasową wojskową szkołę realną w Kaschau (Koszyce) i Mährisch-Weisskirchen (Hranice na Moravě). Następnie studiował w Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling. W 1906 został mianowany na stopień podporucznika. Od 1 października 1907 do 30 kwietnia 1908 kształcił się w słynnej wiedeńskiej Szkole Jazdy Konnej. 18 sierpnia 1908 został przydzielony do 32 (później 30) Pułku Artylerii Polowej we Lwowie. W 1911 awansował do stopnia porucznika.

czytaj więcej ...

Zdjęcie pochodzi ze strony strony.aster.pl/wrzesien

Dowódca Grupy Operacyjnej Kawalerii

Władysław Anders (ur. 11 sierpnia 1892 w Błoniu koło Krośniewic (powiat kutnowski), zm. 12 maja 1970 w Londynie), generał broni Wojska Polskiego, Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych w latach 1944-1945. Urodził się 11 sierpnia 1892 w Błoniu koło Krośniewic, znajdujących się wówczas na terenie zaboru rosyjskiego. Jego ojciec, Albert Anders, był agronomem i pracował jako administrator majątków ziemskich; matką była Elżbieta z domu Tauchert. Oboje rodzice byli z pochodzenia Niemcami wyznania ewangelickiego. Uczęszczał do warszawskiego gimnazjum realnego. Studiował na politechnice w Rydze. Podczas studiów został członkiem Korporacji Akademickiej Arkonia.

Dowódca Grupy Operacyjnej gen. J. Kruszewskiego

Jan Kruszewski (ur. 18 czerwca 1888 w Aleksandrowie w powiecie ciechanowskim, zm. 28 marca1977 w Lailly-en-Val we Francji). Studiował medycynę w Krakowie i Genewie, działał w Związku Strzeleckim. Od sierpnia 1914 do lipca 1917 służył w Legionach Polskich, był między innymi dowódcą 4 plutonu w 1 kompanii kadrowej, dowódcą kompanii w 1 Pułku Piechoty, dowódcą szkoły oficerskiej w I Brygadzie, komendantem kursu wyszkolenia. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie. Od kwietnia do listopada 1918 był dowódcą kompani w 2 Pułku Piechoty Polskiej Siły Zbrojnej. Od listopada 1918 do stycznia 1919 był dowódcą batalionu w obozie rekrutacyjnym Jabłonna. Od stycznia do marca 1919 był dowódcą Grupy Jabłonna w Warszawie. Od kwietnia 1919 roku do października 1926 roku był dowódcą batalionu, a następnie dowódcą 1 Pułku Piechoty Legionów, a od października 1920 także pełnił obowiązki dowódcy I Brygady Piechoty Legionów (awans na podpułkownika otrzymał 1 czerwca 1919), (awans na pułkownika otrzymał 1 lipca 1923)

czytaj więcej ...

Dowódca 1 Dywizji Piechoty Legionów

Wincenty Kowalski (ur. 11 września 1892 w Warszawie, zm. 29 listopada 1984 w River Forest) – generał brygady WP. Pochodził z warszawskiej rodziny rzemieślniczej, ukończył studia na Instytucie Politechnicznym w Liege (Belgia). Od 1905 brał udział w ruchu niepodległościowym, członek Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. 1914-1917 w Legionach. 6 sierpnia 1914 wymaszerował z Krakowa w składzie 4 plutonu 1 kompanii kadrowej. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie.

czytaj więcej ...

Zdjęcie pochodzi ze strony generals.dk

Wacław Piekarski (ur. 1893 - zm. 1979) - generał brygady WP. Od 1914 w Legionach Polskich, od 1918 w Wojsku Polskim. W 1924 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Paryżu. Następnie mianowany dowódcą 54 Pułku Piechoty w Tarnopolu. W listopadzie 1931 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i mianowany dowódcą Brygady "Podole". W październiku 1935 wyznaczony został na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty. Od sierpnia 1936 do października 1938 dowodził 29 Dywizją piechoty w Grodnie. Od października 1938 do sierpnia 1939 był szefem Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych.

czytaj więcej ...

Jerzy Wołkowicki (ur. 22 stycznia 1883 w Proszewie, zm. 7 stycznia 1983 w Londynie) – polski wojskowy, komandor porucznik rosyjskiej marynarki wojennej, generał brygady Wojska Polskiego, uczestnik wojny rosyjsko-japońskiej i I wojny światowej oraz walk o niepodległość Polski w wojnie polsko-bolszewickiej i II wojnie światowej. Urodził się 22 stycznia 1883 w majątku Proszew, powiat węgrowski, syn Tadeusza, agronoma i Marii z Muchlińskich. W 1901 złożył maturę w gimnazjum klasycznym w Grodnie.

czytaj więcej ...

Zdjęcie pochodzi ze strony chronologia.pl

---

Dowódca 39 Dywizji Piechoty

Brunon Edward Olbrycht ps. "Olsza" (ur. 6 października 1895 w Sanoku - zm. 23 marca 1951 w Krakowie) - generał dywizji WP, uczestnik walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej, wojnie z Ukraińcami i bolszewikami oraz II wojnie światowej, żołnierz AK. W latach 1914 - 1918 służył w 3 Pułku Legionów II Brygady (jako legionista, dowódca plutonu, kompanii i batalionu). Chorąży z października 1914, kapitan z września 1917. Walczył w Karpatach, na Bukowinie i Wołyniu. Po bitwie pod Rorańczą internowany w Huszt. Uczestnik walk z Ukraińcami w listopadzie 1918 w Małopolsce Wschodniej. W l. 1918 - 1921: dowódca batalionu w 8 Pułku Piechoty Legionów. Podpułkownik z 1 czerwca 1919. Podczas wojny polsko-bolszewickiej był dowódcą batalionu. 1923 - kwiecień 1927 p.o. , a następnie dowódcą 8 Pułku Piechoty Legionów. Pułkownik z 15 sierpnia 1924. Kwiecień 1927 1930 dowódca Piechoty Dywizyjnej 2 Dywizji Piechoty Legionów. 1930 - 1936 komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. 1936 - maj 1938 dowódca 3 Dywizji Piechoty Legionów. W 1938 jako dowódca 3DPLeg. kierował akcją niszczenia cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie. Generał brygady z 19 marca 1938. Od maja 1938 do września 1939 ponownie na stanowisku komendanta C.W.Piechoty.

czytaj więcej ...

Zdjęcie pochodzi ze strony chronologia.pl

---

Dowódca 10 Dywizji Piechoty

Franciszek Józef Dindorf-Ankowicz (ur. 3 grudnia 1888 we Lwowie, zm. 29 kwietnia 1963 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego. Ukończył gimnazjum realne we Lwowie i studiował na Politechnice Lwowskiej. Odbył roczną służbę wojskową w armii austriackiej. Czynnie działał w Drużynach Strzeleckich, gdzie dowodził m.in. szkołą podchorążych. Po wybuchu wojny zmobilizowany do armii austriackiej. Od marca 1915 do czerwca 1918 w niewoli rosyjskiej. Na Syberii uczestniczył w formowaniu 5 Dywizji Strzelców Polskich, w której dowodził kompanią i batalionem. Ranny w walkach.

czytaj więcej ...

---

Zastępca dowódcy Brygady Kawalerii płk Adama Zakrzewskiego

Tadeusz Komorowski, ps. "Bór", "Znicz", "Lawina" (ur. 1 czerwca 1895 w Chorobrowie w pow. Brzeżany, zm. 24 sierpnia 1966 w Buckley w Anglii) – polski oficer, dowódca Armii Krajowej od 1 lipca 1943 do upadku powstania warszawskiego 3 października 1944. Urodził się w rodzinie Mieczysława Mariana Komorowskiego herbu Korczak i Wandy Zaleskiej-Prawdzic. Spokrewniony z gen. Tadeuszem Rozwadowskim. Karierę wojskową rozpoczął w armii austro-węgierskiej. W czasie I wojny światowej służył na froncie rosyjskim i włoskim. W Wojsku Polskim od 1918. W wojnie bolszewickiej dowódca 12. Pułku Ułanów. Brał udział w bitwie pod Komarowem (został w niej ranny).

czytaj więcej ...

Dowódca Mazowieckiej Brygady Kawalerii

Jan Karcz (1892-1943), polski dowódca wojskowy. Urodził się 16 października 1892 w Modlnicy (obecnie gmina Wielka Wieś koło Krakowa) w rodzinie rolnika Bartłomieja Karcza i Marianny z domu Wojdyła. W 1912 po zdaniu matury w Krakowie podjął studia na wydziale budowy dróg i mostów Politechniki Lwowskiej (5 semestrów). Ukończył Oficerską Szkołę Saperów dla jednorocznych ochotników. W 1914 został zmobilizowany do wojska austriackiego. Po ukończeniu oficerskiej szkoły saperów w Krems, jako chorąży a następnie podporucznik saperów, walczył na froncie serbskim i włoskim. W październiku 1918 roku urlopowany w celu dokończenia studiów.

czytaj więcej ...

Tajemnice Generała Karcza

Zdjęcie pochodzi ze strony chronologia.pl

Dowódca piechoty dywizyjnej 39 DP

Bolesław Bronisław Duch urodził się 15 listopada 1896 roku w powiatowym miasteczku Borszczowie w województwie tarnopolskim. Szkołę średnią ukończył w Samborze, gdzie działał w skautingu polskim, oraz w organizacji „Zarzewie” i polowych drużynach sokolich. Maturę uzyskał w 1914 roku. Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 roku wstąpił najpierw do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu 3 Pułku Piechoty Legionów wchodzącego w skład II Brygady Legionów. Z tym pułkiem walczył na terenie Bukowiny. W 15/16 lutego 1918 roku wziął udział w bitwie pod Rarańczą, gdzie II Brygada Legionów pod dowództwem płk. Józefa Hallera przebiła się przez front rosyjsko–austriacki. Następnie walczył w składzie II Korpusu Polskiego w Rosji dowodzonego przez płk. Józefa Hallera. 11 maja 1918 roku wziął udział w bitwie pod Kaniowem gdzie II Korpus Polski rozstał otoczony przez Niemców, a żołnierzy internowano.

czytaj więcej ...

Dowódca Nowogródzkiej Brygady Kawalerii (od 24.09.1939)

Konstanty Plisowski (ur. 8 czerwca 1890 w Nowosiółce na Podolu, zm. na wiosnę 1940 w Charkowie) – generał brygady, znakomity dowódca i kawalerzysta. Absolwent Korpusu Kadetów w Odessie, od 1911 roku w rosyjskiej kawalerii. Walczył w czasie I wojny na froncie austriackim. Po rewolucji utworzył w Odessie szwadron ułanów i przemaszerował do I Polskiego Korpusu w Bobrujsku, walczył na Kubaniu, jako dowódca dyonu Dywizji Strzelców przebijał się przez Mołdawię do Polski. W czasie odzyskiwania przez Polskę niepodległości organizował i dowodził Pułkiem Ułanów podporządkowanym gen. Żeligowskiemu, dowódcy 4 Dywizji Strzelców Polskich. W 1919 r. został dowódcą 14 Pułku Ułanów, a 11 lipca tego roku dowodził słynną szarżą pod Jazłowcem.

czytaj więcej ...

Julian Filipowicz, ps. Pobóg (ur. 1895 we Lwowie, zm. 1945) – pułkownik dyplomowany kawalerii. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie walczył w 1. Pułku Ułanów. W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do armii austriackiej, z której jednak zdezerterował i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości walczył z roku bolszewikami jako oficer kawalerii, a następnie służył w armii jako oficer zawodowy. Po ukończeniu w 1930 roku Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie dowodził 7. Pułkiem Ułanów w Mińsku Mazowieckim, 3. Pułkiem Strzelców Konnych w Wołkowysku, a od 1935Wołyńską Brygadą Kawalerii w Równem. Poprowadził brygadę podczas kampanii wrześniowej, przechodząc szlak bojowy od Mokrej przez Warszawę aż po bitwę pod Tomaszowem Lubelskim. Uniknąwszy niewoli, włączył się w działalność konspiracyjnej Służbie Zwycięstwu Polski. Po powstaniu Związku Walki Zbrojnej stanął na czele okręgu krakowskiego, a we wrześniu 1941 roku objął okręg białostocki. Zmarł w 1945 roku.

Jerzy Grobicki (ur. 4 stycznia 1891 w majątku Piastów k. Grójca, zm. 22 września1972 w Toronto) - generał brygady WP, uczestnik walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej, wojnie polsko-bolszewickiej i II wojnie światowej, „zagończyk”. Z dniem 16 listopada1931 przeniesiony z WSWoj. do dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWojsk., a następnie, z dniem 1 lutego 1932 do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, po czym z dniem 31 marca 1932 przeniesiony w stan spoczynku. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski podają, że Jerzy Grobicki w okresie od listopada 1931 do maja 1939 pełnił służbę jako attache wojskowy w Teheranie, Stambule, Bejrucie, Atenach i Madrycie, co stoi w sprzeczności z ustaleniami Piotra Staweckiego, który nie wymienia płk Grobickiego wśród oficerów pełniących w latach 1932-1939 funkcję attaché wojskowego. Konrad Bugajak w przypisie redakcyjnym na s. 548 wspomnień Mariana Romeyki wyjaśnia, że usunięcie płk. Grobickiego z WSWoj. i przeniesienie do rezerwy (sic!) pozostaje w bezpośrednim związku z podjęciem przez niego służby w Oddziale II SG oraz zaangażowaniem w ruchu prometejskim na polecenie Piłsudskiego.

czytaj więcej ...

Konstanty Drucki-Lubecki (ur. 13 marca 1893 w majątku Porochońsk, powiat Pińsk, zm. 1940 w ZSRR) – książę herbu Druck, generał brygady Wojska Polskiego. Pochodził z rodziny ziemiańskiej (książęcej). Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej (pod koniec służby podporucznik w 12 pułku huzarów), był ranny. Od grudnia 1917 żołnierz szwadronu polskiego pod dowództwem rotmistrza Konstantego Plisowskiego. W latach 1918-1921 w oddziale konnym Samoobrony Wileńskiej (dochodząc do stanowiska dowódcy pułku), jako rotmistrz w październiku 1920 dowodził szwadronem i po walkach umożliwił piechocie zajęcie linii demarkacyjnej w okolicy Mińska. Za czyn ten został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.

Janusz Albrecht, pseud. Wojciech, Ksawery, Ozimiński, przybrane nazwisko Marian Jankowski (ur. 14 lutego 1892 we wsi Kaliska, powiat Włocławek, zm. 6 września 1941 w Warszawie) – płk dypl. Wojska Polskiego, szef sztabu Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej. Był żołnierzem Legionów Polskich, działaczem Polskiej Organizacji Wojskowej, w II Rzeczypospolitej oficerem zawodowym. W kampanii wrześniowej dowodził 1 Pułkiem Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, wchodzącym w skład Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Został aresztowany przez kieleckie gestapo 7 lipca 1941 w Warszawie, prawdopodobnie na skutek denuncjacji rotmistrza Przemysława Deżakowskiego. Torturowany przez kilka dni, załamał się i złożył obszerne zeznania dotyczące struktur i zadań oddziałów Komendy Głównej ZWZ, oraz informacje o dowódcach ZWZ. 27 sierpnia został zwolniony z więzienia z misją przekazania Stefanowi Roweckiemu propozycji cichego porozumienia ZWZ z Niemcami i warunkiem dobrowolnego powrotu do Kielc (potwierdzonym oficerskim słowem honoru). 6 września 1941 popełnił samobójstwo, unikając w ten sposób wykonania wyroku śmierci wydanego przez sąd polowy.

Dowódca 3 Dywizji Piechoty Legionów

Stanisław Tatar, pseudonim Tabor, Turski (ur. 3 października 1896 w Biórkowie Wielkim, zm. 16 grudnia 1980 w Warszawie) - polski dowódca wojskowy, oficer PSZ, generał LWP. Absolwent VIII Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie im. Władysława IV z 1915 roku. Stanisław Tatar studiował w Szkole Artylerii Ciężkiej w Odessie i otrzymał patent oficerski z rąk cara Mikołaja II. Po wojnie bolszewickiej uczęszczał do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie i do École Supérieure de Guerre w Paryżu. Po powrocie z Paryża został wykładowcą na Wyższej Szkole Wojennej, otrzymał także dowództwo kolejnych pułków artylerii. Należał do elity wojskowej II RP, był jednak ostrym przeciwnikiem sanacji i krytykiem poczynań marszałka Piłsudskiego.

czytaj więcej ...

Źródło - wikipedia.pl